----------------
مسافر غربت خدا کند که بيـايد نسيمِ وادی رحمت خداکند به سرِ ما ببــــــــارد ابر محبت خدا کند برسد از سفـر، مسـافرِ غربت خدا کند که به پايـــان رسد تمامی محنت خدا کند تو بيـايی تو که عزيزِ خدايی بدانم اَر تو کجايی کنم به سوی تو هجرت سخن ز رویتوگفتن عبادتاست عبادت نظر بهروی تو کردن سعادت است سعادت بيـا که با تو بگويم حکــايت دل تنها بيـا که با تو نمــايم از اين زمانه شکايت بيـا بيــا گل نرگس دگر خزان بسرآمد به خـــاطر همه گلهــا درآ ز پردة غيبت زبـان اگرچه ندارد تـوان دَم زدن از تو دلم اگر چه ندارد به عشقِ دوست ليـاقت کجا رود دلِ زارم به غيرِ کوی تو ای گل نمیروم رهِ ديگر که کردهام به تو عـادت شعر ازمحمدرضا الهي نژاد مربوط به جشنواره فرهنگي هنري طليعه ظهور مرداد87 آتـــشـــــی در سـیـــنــــــه دارم جـــــاودانـــی عـمـــر مــن مـرگیـســت نـامــش زنــدگــانـــی رحمتــی کــن کــز غـمــت جـــان مـیسپـــارم بـیـــش از ایـن مـن طـاقــــت هــجـــران نــدارم کـی نهـی بـر سـرم پـای ای پــری از وفــاداری شد تمام اشک من بس در غمت کردهام زاری نــوگـلـــــی زیـبـــــا بـــود حـســـن و جــوانـــی عطــر آن گــل رحـمـــت اســت و مهــربــانـــی نــا پـسـنـــدیــــــده بــــود دل شـکــســتــــــن رشـتــــــهی الـفــــت و یـــاری گـســســتـــــن کــی کـنـــی ای پــری تـــرک سـتـمــگــــــری؟ میفکنـــی نظـری آخــر به چشــم ژالــه بــارم گـــر چـــه نـــــاز دلــبـــــــــران دل تـــــازه دارد نـــــــاز هـــــم بـــــر دل مـــــن انـــــــدازه دارد حـیــــفُ گــر تـرحمــی نمیکنـی بر حــال زارم جـز دمـی کـه بگـذرد کـه بگـذرد از چــاره کارم دانمـــت که بر سـرم گـذر کنـی بهرحمــت امـا آن زمان کـه بر کشــد گیاه غـم سـر از مــزارم 
