----------------
این سنگ مگر چه دیده که سنگ شده بار چه غمی کشیده که سنگ شده این سنگ...-مگر سنگ شدن آسان است؟ در خود چقدر دویده تا سنگ شده؟ اسبی که به روی قالی خانه ی ماست در تاخت و تاز خالی خانه ی ماست آن گاو که در تابلو نقاشی است خوشبخت تر از اهالی خانه ی ماست! زنبیل پر از ترانه در دستش بود یک نامه ی عاشقانه در دستش بود ختم صلوات داشت باران انگار تسبیح هزار دانه در دستش بود دیدم که دهان او پر از مورچه است سرتا سر جان او پر از مورچه است مرگ امده تا مرا از اینجا ببرد حتمن چمدان او پر از مورچه است هر روز به ما اگر که سر هم بزنی بر ریشه ی خواب ما تبر هم بزنی آقا تو که خوب می شناسی ما را زنگ در خانه را اگر هم بزنی... هم چاه سر راه تو باید بکنیم هم اینکه از انتظار تو دم بزنیم این نامه ی چندم است که می خوانی؟ داریم رکورد کوفه را می شکنیم یک عمر تو زخم هایمان را بستی هر روز کشیدی به سر ما دستی شعبان که به نیمه می رسد آقا جان! ما تازه به یادمان می آید هستی! چندی است که با خواب خودم تنهایم از چوب تراشیده شده رویایم تنهایی ام از مرگ به من ارث رسید من پیر قبیله ی مترسک هایم با سرعت بی مهار واگن هایش با لشکر بی شمار واگن هایش از دور قطار زندگی می آید تنهایی و مرگ بار واگن هایش از آتشم و زبانه ام گم شده است از بادم و آشیانه ام گم شده است از آبم و رود رود سر گردانم در خاک کلید خانه ام گم شده است او مثل همیشه خواب هایش آبی است کار من بی چاره ولی بی خوابی است من گربه ی ولگرد خیابان هستم او گربه ی چاق و چله ی قصابی است در وصف تو از ازل کم آورده دلم سرگشته ی اویم از ابد تا ازلش سر در گم چشم های شیر و عسلش آمد که بهشت را بسازد با من با سطل خمیر بازی اش در بغلش تا دست تو آرام به روی در زد دیوار به رقص آمد و در پرپر زد تا خواستم ارام صدایت بزنم پروانه ای از روی لبانم پر زد آن روز حسین یک صدا زینب بود آیینه ی غیرت خدا زینب بود زینب زینب زینب زینب زینب آن روز تمام کربلا زینب بود هرچند کلاس درس او یک واحه ست راهی که به انجا نرسد بی راهه ست پیران همه طفل مکتب او هستند این پیر طریقتی که خود شش ماهه ست در پیش تو عشق مشق غیرت می کرد غیرت به شجاعتت حسادت می کرد آن روز خدا به کربلا آمده بود با دست بریده ی تو بیعت می کرد عمری است اگرچه پیش رویت خجلم با عشق تو آمیخته است آب و گلم هرچند شبی دراز دارم در پیش پیش قمر تو سخت قرص است دلم شد قطع دو دست نازنینت عباس! جز عشق مگر چه بود دینت عباس؟ در یاوری عشق برون آمده بود دستان خدا از آستینت عباس! این شعر را حتما بخوانید چقدردست توبادست من محبت كرد وانحناي لبت بوسه رارعایت كرد من ازتوباشب باران وبیشه هاگفتم وهركه ازتوشنیدازبهارصحبت كرد كتابِ چشم مراخط بخطبخوان خانم كه تابِ موي توراموبموروایت كرد سرودن ازتوشبیه نوشتن وحیست وآیه آیه تورامیشودتلاوت كرد اَلَم تَري،كه غزل كیف میكندباتو تنت ارم شدومن رابباغ دعوت كرد وَتن،تنت،كه وطن شدغزل مطنطن شد وَرقص شدوَتَتَن تَنتَنانه حركت كرد بسمت عطرتوتاقبله هاعوض بشوند وبعدروبتوقامت كه بست،نیت كرد منم مسافرچشمت مراشكسته نخواه ونیت غزلی در4ركعت كرد ركوع كردوَتسبیح هاش پاره شدند ومُهررابسجودي هزارقسمت كرد قنوت خواند:خدایا!چراعذاب النار؟ كه آتشم بتمام جهان سرایت كرد وبی عذابترین عشق،آتشی شدكه فرشتگان تورانیزغرق لذت كرد تشهد:اَشهَدُاَن بوسه ات دوجام شراب واَشهَدُكه لبانم بجام عادت كرد سلام برتوكه باران بزیرچترتوبود سلام برتوكه خورشیدهم سلامت كرد غزل تمام؛نمازش تمام؛دنیامات سكوت بین منووازه هاسكونت كرد وَتوبلند شدي تااناربشكوفد دعاي قلب مرابوسه ات اجابت كرد غزل بروي لبت شادمانه میرقصید وهركسی كه شنیدازبهارصحبت كرد
اندازه ی صد غزل کم اورده دلم
در عشق تو من ماهی خردی هستم
دریایی تو! بغل کم آورده دلم
