----------------
چنديست که من به جای خود هستم آواره لحظه های خود هستم چنديست مرا کسی نميبيند من عاشق انزوای خود هستم با طرز نگاه خويش درگيرم در حال خود و هوای خود هستم صد جاده هست و پای رفتن نيست هر چند به روی پای خود هستم چنديست به اعتماد مشکوکم دنبال صدا؛ صدای خود هستم رفتار خودم به مردگان رفته من زنده فقط برای خود هستم چنديست به سجده روی آوردم هر چند خودم خدای خود هستم هر چند غزل تمام اما من ... ... دنباله انتهای خود هستم... ***** بعد از اين بگذار قلب بيقراري بشكند گل نميرويد، چه غم گر شاخساري بشكند پيش ازآن ساعت كه ازبارغباري بشكند صبر بايد كرد تا سنگ مزاري بشكند تخته سنگي زير پاي آبشاري بشكند قيمت لبهاي سرخت روزگاري بشكند دست مرا خواند و گريه كرد به حالم نامه تقديررا كه بست به بالم در هيجان رسيدن به کمالم منتظر يك اشاره است سفالم كاش به سويش نرفته بود غزالم در جگرم آتش است از كه بنالم بالاي تخت يوسف كنعان نوشته اند. هر يوسفي كه يوسف زهرا نمي شود. نيم ناني گرخورد مرد خداي************ نذردرويشان كند نيمي دگر هفت اقليم ار بگيرد پادشاه ************باز هم در فكر اقليمي دگر حالابحكم روزگاردارم حلالت ميكنم بااين چشاي بي قراردارم حلالت ميكنم سنگ صبورمن شده سنگ سرمزارتو تنهائي هامودوستدارم فقط به اعتبارتو انگاري تازه فهميدم كه خيلی خيلی بی کسم وقتی که يخ زد نفست وقتی که يخ زد نفسم رفيق راهم نبودی رفيق گريه هام شدی سهم من از تو اين نبود يه قاب عکس برام شدی حالا ديگه نمي توني شاخه گلامو پس بدی حتی به اين ترانه ها نميتونی نفس بدی حالا به حکم روزگار دارم حلالت ميکنم با اين چشای بي قرار دارم حلالت ميکنم غريبه های زنده و غريبه های زير خاک ای آشنای بغض من خاطره هات نگيره خاک سردی سنگ قبر تو وقتی روی صورتمه انگاری يه حس عجيب توی وجود آدمه وقتی به خونه ميرسم بوی گلاب و مرگ ميدم بعد تو خيلی وقته که به قاب عکس نخنديدم سنگ صبور من شده سنگ روی مزار تو تنهائي هامو دوست دارم فقط به اعتبار تو خدایان بیگمان دادندصیقل باطلا مویت حسادت میكندخورشیدهم بربرق گیسویت گمانم باددرپیراهنت یكدم سفركرده كه باخودتحفه آورده بكوچه عطر لیمویت هرآنكس وان یكادارترس چشمان تومیخواند فقط باچرخش چشمی می افتددام جادویت لبانت شیره گلهاي تبریزست اماحیف كسی جرات نداردتا عسل دزددز كندویت نه تنها من ، تمام بچه هاي شهر می خواهند بچینی سفره عقدي كه بنشینند پهلویت تمام شهر هم چون حافظ شوریده می بخشند سمرقند و بخارا را براي خال هندویت زمستانی كه در موهاي من افتاده ، می كوچد سرم را گر بگیري روي تابستان زانویت كلیله دمنه خوانها هم نفهمیدند در آخر چه كرده با پلنگ پیر آن چشمان آهویت كناربیستون میگفت فرهاد چه ساده دل بدام عشق افتاد اگرخسروزشیرین كام گیرد خودم كردم كه لعنت برخودم باد ***** پسرك باز هم تماشا كرد،به تمام فضاي رستوران ونگاه گرسنه اش سرخورد،باز برميزهاي رستوران حاميان حقوق انسانها ،خسته از كنفرانس بعدازظهر شاد وآرام شام ميخوردند،همه درسرسراي رستوران صبح زود است دومين روز كنفرانس حمايت از انسان پسري ژنده پوش وكوچك سال،مرده برپله هاي رستوران شعري از دوست خوبم شاعر بزرگ ((مجتبي صوفي)) ****** بـــرای دفـــعـــه آخــــر بیـــا کمــی بـه عقب و بــــی نــهـــایت دیــــوار بـــاقــــی مطـلب و سوختـــم هـــمـــه ی عمـر در تشنج و تب ولـــم نـمــی کنــد این عشق، عشق لامصّب! مـــرا بــبــوس صمیمانـه عشق من: عقرب! تــمــام هستی این شـعــر نـعش روباهی ست ماهی توكه بربام شكوه آمده است آیینه زدستت به ستوه آمده است خورشیداگرمحوتماشاي تونیست دلگیر مشو زپشت كوه آمده است ***** غارتگركوه ودشت وجنگل اي عشق اي رهزن بانام مبدّل اي عشق محكوم به حبس ابدي دردل من اي متهم ردیف اول اي عشق ****** نشسته سایه ای از آفتاب بر رویش به روی شانه طوفان رهاست گیسویش ز دوردست سواران دوباره می آیند که بگذرند به اسبان خویش از رویش کجاست یوسف مجروح پیرهن چاکم که باد از دل صحرا می آورد بویش کسی بزرگتر از امتحان ابراهیم کسی چنان که به مذبح برید چاقویش نشسته است کنارش کسی که می گرید کسی که دست گرفته به روی پهلویش هزار مرتبه پرسیده ام زخود او کیست که این غریب نهاده است سر به زانویش کسی در آن طرف دشت ها نه معلوم است کجای حادثه افتاده است بازویش کسی که با لب خشک و ترک ترک شده اش نشسته تیر به زیر کمان ابرویش کسی است وارث این دردها که چون کوه است عجب که کوه ز ماتم سپید شد مویش عجب که کوه شده چون نسیم سرگردان که عشق می کشد از هر طرف به هر سویش طلوع می کند اکنون به روی نیزه سري به روی شانه طوفان رهاست گیسویش فاضل نظری *****
بايد اين آيينه را برق نگاهي ميشكست
گر بخواهم گل برويد بعد از اين ازسينهام
شانههايم تاب زلفت را ندارد، پس مخواه
كاروان غنچههاي سرخ، روزي ميرسد
روز ازل هم گريست آن ملك مست
مثل اناري كه از درخت بيفتد
هر رگ من رد يك ترك به تنم شد
بيشه شيران شرزه بود دو چشمش
هر كه جگرگوشه داشت خون به جگر شد
