----------------
د نیارو با همه خوب وبدش باهمه زندونی هاي ابدش پشت سرگذاشتن ورهاشدن رفتن وسري توي سرآ شدن واسشون توبنددنیاجانبود دنیاكه جاي پرنده هانبود پشت سرگذشته هاي بی هدف پیش رولشگرآرزوبه صف توبهشت آرزوگم نشدن آدم حسرت گندم نشدن وقتی موندن توغبارزندگی پركشیدن ازحصارزندگی زنده موندن واسشون بهونه بود زندگی بازي بچه گونه بود يه صدا مي خوندشون سمت خدا باسكوتشون رسيدن به خدا ***** هزارجهدبكردم كه سرعشق بپوشم بهوش بودم ازاول كه دل بكس نسپارم **** مــــــــــــــــــــهـــــــــــــــدي جـــــــــــــــــان(عج) گـــــر بــــرتــــوتــــوســـّــل نــكــنــم پــس چــه نــمــايــم بـــــــــر يــــــار تــــوكــــّـل نمـكــنـم پـــس چـــه نــمــايـم بـــــــرمـــــن تـــو تـــوجـّـه نــكــنـي پـــس چـــه نــمــايـي مــــن هــــجــــر تـــحــمـّـل نـــكــنــم پـــس چـــه نــمــايـم ا ز مــــــن تــــــو تـــــوقّـــــع نــكــنـي پـــس چـــه نــمــايـي مــــن قــــصــــد تـــكــامـــل نـــكــنــم پـــس چـــه نــمــايـم ر ز قــــم تــــــو تـــــبـــــرّ كــــ نــكــنـي پـــس چـــه نــمــايـي مــــن تــــر كــــ تــــجــــمـّــل نـــكــنــم پـــس چـــه نــمــايـم د ر و قـــت گـــذشـــتــــن ز خــــطــــرهــــا كــــف پــــايــــت ا يــن جـــســـم چـــنـــا ن پـــل نـــكــنــم پـــس چـــه نــمــايـم تـــكـــلـــيـــف د لـــم چـــيــســـت؟ كـــه ا و مـــيــل تــو د ا ر د ســـــو ي تــــو تــــمــــا يــــل نـــكــنــم پـــس چـــه نــمــايـم مـــيـــخــا نـــه كـــه شـــد بـــســـتـــه مـــيـــا ن خـــود و مـــردم ا يــــجــــــا د تــــــعـــــــا د ل نـــكــنــم پـــس چـــه نــمــايـم ا ز د و ري تـــــــــو آ ب شــــــد م اشـــــــك شــــــد م مــــــن ا ز ديـــــــــــد ه تــــــنــــــز ّل نـــكــنــم پـــس چــــه نــمــايـم ****** ازباغ ميبرندچراغانيت كنند تاكاج جشنهاي زمستانيت كنند پوشاندهاندصبح توراابرهاي تار تنهابه اين بهانه كه بارانيت كنند يوسف به اين رهاشدن ازبنددل مبند اين بارميبرندكه زندانيت كنند اي گل گمان مبربشب جشن ميروي شايدبه خاك مردهاي ارزانيت كنند يك نقطه بيش فرق رحيم ورجيم نيست ازنقطهاي بترس كه شيطانيت كنند آب طلب نكرده هميشه مرادنيست گاهي بهانهاي است كه قربانيت كنند فاضل نظری ***** درفصل بي تلاطم و مسموم بادها آتشفشان سروده ام از انجماد ها همچون صفيرصاعقه ازراه ميرسم دروازه بازمي كنم از انسدادها عمريست مرگ رابه تمسخرگرفته ام ازيا د برده اند مرا زنده يادها چون مارزخم خورده بخودپيچ ميخورم، تعظيم ميكنند به من گردبادها وقتي كه من جوانه زدم ميخكوب شد، قانون جنگ وحادثه برسنگ مادها من هفت پشت خنجرنامردخورده ام نامرد كرده اند مرا اعتمادها خودراميان سايه خودجمع كرده ام تفريق كرده اندمرااتحادها اكنون گمان مبركه بپايان رسيده ام بنگرشكوه رويش خورشيدزادها بنگرتمام دفترم آتش گرفته است آتشفشان سروده ام از انجمادها ***** خواهي كه دلت نشكند ازسنگ مكافات نشكن دل كس را كه دراين خانه كسی هست ***** آدمی هرگز نمی بیند زسنگینی گزند ازسبك مغزي بشرچون سنگ پیش پا شود گوهرخود رامزن بر سنگ هر ناقابلی صبركن گوهرشناس قابلی پیدا شود ***** اي خوش آن مايه دُرستان كه زبي آزاري، هيچ دل، غيردل خسته خود نشكستند ***** خنك آن قمار بازي كه بباخت هرچه بودش نبماند هیچش الا هوس قمار دیگر ***** میدونی وقتی خداداشت بدرقه ات می كردبهت چی گفت؟ جایی كه میري مردمی داره كه می شكننت،نكنه غصه بخوري من همه جا باهاتم توتنهانیستی توكوله بارت عشق میزارم كه بگذري قلب میزارم كه جا بدي، اشك میدم كه همراهیت كنه، ومرگ كه بدونی برمیگردي پیشم ***** يادمان باشد ازامروز جفايي نكنيم، ياكه درخويش شكستيم صدايی نكنيم. يادمان باشد اگر خاطرمان تنهاماند، طلب عشق زهر بی سروپايی نكنيم، مهربانی صفت بارز عشاق خداست، يادمان باشد ازاين كار ابايی نكنيم. **** مــــــهـــــدی جـــــــانــــــــــم(عج) مهمان نگاهم شودريك شب رويايی بگشای برروى من يك پنجره زيبايی فانوس نگاهم را آويخته ام بردر من منتظرم زيراگفتند تومی آيی *** برش کـم محـلی تیـزتـرازشـمـشیـراسـت دلم از گرمی رفتار خودم جا خورده . به نسیمی همه راه به هم می ریزد کی دل سنگ تو را آه به هم می ریزد سنگ در برکه می اندازم و می پندارم با همین سنگ زدن ، ماه به هم می ریزد عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است گاه می ماند و نا گاه به هم می ریزد انچه را عقل به یک عمر به دست آورده است دل به یک لحظه کوتاه به هم می ریزد آه یک روز همین آه تو را می گیرد گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد فاضل نظری تواز منی و من از تو چرا که درد یکیست که آنچه با من و تو روزگار کرد یکیست عجیب نیست که من با تو نیز تنهایم که در مقابل آیینه زوج و فرد یکیست چه فرق می کند اکنون،بهار یا پاییز برای ما که کویریم سبز و زرد یکیست من و تو دشمن تقدیر یک دگر هستیم ولی چه سود، که تسلیم با نبرد یکیست دلم به دور تو سیاره ای است سرگردان که شیوه من و این چرخ هرزه گرد یکیست خدا یکی تو یکی پس از آستان غمت نمی روم که بدانندحرف مرد یکیس هادی حسنی ماهرويان جهان رحم ندارددلشان بايدازجان گذردهركه شودعاشقشان روزاول كه سرشتندزگل پيكرشان سنگي اندرگلشان بودهمان شددلشان ***** براي خاطرم غم آفريدند طفيل چشم من نم آفريدند چوصبح آنجاكه من پروازدارم قفس بابال،توأم آفريدند گهرموج آوردآيينه جوهر دل بيآرزوكم آفريدند وداع غنچه راگل نام كردند طرب راماتم غم آفريدند كف خاكي كه بربادش توان داد بخون،گل كرده آدم آفريدند جسان تابم سرازفرمان تسليم كه چون ابرويم ازخم آفريدند جهان خون ریزبنیاداست هشدار سرسال ازمحرم آفریدند به تكلم به خموشي به تبسم به نگاه ميتوان بردبهرشيوه دل آسان از من نيست پرهيزمن از زهدكه خاكم برسر ترسم آلوده شود دامن عصيان ازمن ****
